Er was een tijd waarin ik precies wist wie ik was. Ambtenaar. Strategisch adviseur. Programmamanager. Iemand met een mooie functie, zekerheid, een goed salaris en een loopbaan waarin ik steeds verder kon groeien. En toch knaagde er iets.
Niet omdat het werk niet interessant was. Integendeel. Ik werkte aan grote veranderopgaven en stond midden in maatschappelijke vraagstukken die ertoe doen.
Maar ergens onderweg begon ik steeds sterker te voelen dat ik misschien nog andere talenten had, die minder tot hun recht kwamen in een ambtelijke organisatie.
Toen begon ‘het grote twijfelen’: kies ik voor wat ik ken, of volg ik mijn hart?
Mijn hoofd houdt van zekerheid, voorspelbaarheid en ertoe doen. Van een opgebouwd pensioen, verstandige keuzes en voldoende middelen om de hypotheek te betalen. Mijn gevoel verlangde naar vrijheid, creativiteit, schrijven, reizen, ondernemerschap en werk dat nog dichter lag bij wie ik in de kern wilde zijn.
Het grappige was dat ik op mijn werk al een tijd met signature story sessies bezig was. Zo had ik geleerd dat transformatie begint wanneer je begrijpt dat het beeld dat je van jezelf hebt (of van de omstandigheden, wat dat betreft), altijd aangepast kan worden. Als je het maar ziet als optie. Schrijven hielp me om helderheid te krijgen.
Wat ik leer, pas ik toe. En dus liet ik los. Gewoon. In één keer. Ik had lang genoeg gepiekerd.
Terwijl ik dacht dat ik ambtenaar was, werd ik schrijver, ghostwriter, ondernemer en spreker. Er bleek een heel nieuw leven te wachten, waarvan ik niet wist dat het bestond.
Drie jaar later zit de grootste verandering niet in mijn werk of een nieuwe functietitel. Het zit in mijn identiteit. Ik ontdekte dat wie je kunt worden, niets te maken heeft met wie je ooit dacht te zijn.
We raken gewend aan het idee dat we vooral consistent moeten blijven met de bestaande versie van onszelf. En dat is prima, mits je er tevreden mee bent. Als het knaagt, is er wellicht een onontgonnen deel van je dat ernaar verlangt om zich te ontplooien.
Makkelijk is dat niet, maar dat is niet erg. Groei vraagt nou eenmaal dat je jezelf af en toe opnieuw durft te zien. Meer heb je niet nodig. Want zodra je het zelf ziet, geloven anderen die nieuwe versie van je ook ineens.
